Italian Culture· 2026Q2
Posthüman Dante: Kutsal Komedya'nın Prototip Siborg Anlatısı Olarak Okunması
Posthuman Dante: Reading the Commedia as a Proto-Cyborg Narrative
- 0atıf
- Q2SCImago
- 2026yıl
Kısa özet
Dante'nin Kutsal Komedya'sı, kurtuluşun, yardımsız insan kapasitesinin ötesinde, insan, melek, ilahi, litürjik, kozmolojik ve metinsel vekil güçlerin dağıtılmış bir ağı aracılığıyla elde edildiği bir prototip siborg anlatısı olarak okunabilir.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Ana noktalar
- Dante'nin Kutsal Komedya'sı, kurtuluşun dağıtılmış bir vekil ağıyla ortaya çıktığı bir prototip siborg anlatısı olarak analiz ediliyor.
- Hacının dönüşümü ('trasumanar'), özerk bir gelişme yerine lütuf, katılım ve düzenlenmiş ilişkiler yoluyla elde ediliyor.
- Cennet'in vizyon dönüşümü ve Araf'ın hafıza yeniden şekillendirmesi gibi önemli anlar inceleniyor.
- Virgil, Beatrice ve melekler gibi figürler, modern protezler olarak değil, hacının kapasitelerini genişleten ortaçağ aracılıkları olarak işlev görüyor.
- Ulysses, ilahi lütuf olmadan gerçekleşen ihlalin bir karşı örneği olarak hizmet ediyor.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Özet (abstract)
This article reads Dante Alighieri’s Commedia as a proto-cyborg narrative in a qualified medieval sense, arguing that Dante’s pilgrim becomes capable of salvation through a distributed network of human, angelic, divine, liturgical, cosmological, and textual agencies. Rather than claiming that Dante anticipates modern technology, the article uses posthumanist theory to clarify how the poem imagines personhood as relational, mediated, and progressively transformed. Drawing on Donna Haraway, Rosi Braidotti, N. Katherine Hayles, and Bernard Stiegler, the study reinterprets trasumanar as a passage beyond unaided human capacity achieved through grace, participation, and ordered relation. The article focuses on three linked moments: Paradiso’s transformation of vision, intellect, memory, and desire; Purgatorio’s collaborative reshaping of memory through the Griffin, Lethe, and Eunoe; and Ulysses in Inferno as a counter-example of self-authorized transgression without grace. Virgil, Beatrice, Bernard, angels, ritual practices, and poetic form function not as modern prostheses but as medieval mediations that extend the pilgrim’s capacities. The article concludes that Dante’s beyond-human is not autonomous enhancement, but the perfection of human possibility through love, humility, and participation in divine order.
Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Italian Culture, 2026 · DOI ↗
Ücretsiz hesapla devam et
Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.
Web'de ücretsiz devam etGoogle ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.
Telefonda:
Alan: Klasik Filoloji
ClassicsArts and Humanities