Frontiers in Medicine· 2026Q1
Lisans hemşirelik öğrencilerinin klinik adaptasyonu: öğrenci ve klinik eğiticinin bakış açılarından nitel yol haritalama çalışması
Undergraduate nursing students' clinical adaptation: a qualitative journey mapping study from student and clinical preceptor perspectives
- 0atıf
- Q1SCImago
- 2026yıl
Kısa özet
Yol haritalama, lisans hemşirelik öğrencilerinin klinik adaptasyonunun, eğiticinin ayarlamaları, hasta tepkileri ve servis koşullarından etkilenen, hasta bakımına katılımı kazanma, kaybetme ve yeniden kazanma sürecinin dinamik bir süreci olduğunu ortaya koymaktadır.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Ana noktalar
- Hemşirelik öğrencileri için klinik adaptasyon, eğiticiler, hastalar ve servis ortamlarından etkilenen katılımda dinamik değişimleri içerir.
- Öğrenciler, adaptasyonu hasta bakımına katılma yetenekleri ve personel ile hastalar tarafından kabul edilmeleriyle tanımlarlar.
- Eğiticiler, öğrenci performansına, görev riskine ve hasta güvenliği gereksinimlerine göre denetimi ayarlar.
- Prosedürel aksaklıklar veya servis rotasyonları gibi katılımın kesintiye uğraması, adaptasyon ilerlemesini bozabilir.
- Yol haritalama, adaptasyon süreci üzerindeki öğrenci ve eğiticinin bakış açılarını görsel olarak entegre etmiştir.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Özet (abstract)
Background Clinical adaptation is shaped by students' readiness, precepting arrangements, patient responses, and ward conditions. Previous studies have usually examined student and preceptor experiences separately. This study aimed to explore undergraduate nursing students' adaptation to clinical practice from student and clinical preceptor perspectives and to identify key touchpoints, differences in focus, and support needs through journey mapping. Methods A descriptive qualitative study was conducted. Sixteen undergraduate nursing students and 11 clinical preceptors from a tertiary teaching hospital in Anhui Province, China, were purposively recruited. Individual face-to-face semi-structured interviews were analysed using Braun and Clarke's thematic analysis. Student and preceptor data were analysed separately and then compared at the thematic level. Journey mapping was then used to organise the findings across the clinical adaptation process and to present students' experiences and clinical preceptors' observations within the same journey map. Results Three themes and seven subthemes were identified: Positioning and Participation, Interaction and Adjustment, and Readjustment and Identity. Students judged their adaptation mainly by whether they could take part in patient care and whether their involvement was accepted by preceptors and patients. Preceptors adjusted participation and supervision according to observed performance, task risk, patient preferences, and safety requirements. Feedback, procedural setbacks, and ward rotations could interrupt participation, and previously established progress and support did not always carry over. Conclusions Clinical adaptation was described as involving repeated adjustments as opportunities to participate were gained, interrupted, and re-established. Clinical education should support continuity of participation, provide specific feedback and opportunities to re-engage after setbacks, and improve the transfer of learning information across ward rotations while maintaining patient safety.
Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Frontiers in Medicine, 2026 · DOI ↗
Ücretsiz hesapla devam et
Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.
Web'de ücretsiz devam etGoogle ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.
Telefonda:
Research and TheoryNursing