EBioMedicine· 2026Q1· Derleme
Adenomyozis Tanı ve Tedavisini İyileştirmek İçin Potansiyel Biyobelirteç Adayları
Potential biomarker candidates for improving diagnosis and disease treatment in adenomyosis
- 4atıf
- Q1SCImago
- 2026yıl
Kısa özet
Bu derleme, adenomyozis tanısını ve tedavisini iyileştirebilecek çeşitli vücut sıvıları ve dokularındaki potansiyel genetik, proteomik, metabolomik ve mikrobiyom biyobelirteçlerini belirlemekte, ancak harici doğrulamaya hala ihtiyaç duyulmaktadır.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Ana noktalar
- Adenomyozis tanısı, belirsiz patogenez ve diğer durumlarla klinik örtüşme nedeniyle zordur; altın standart histopatoloji genellikle histerektomi gerektirir.
- Mevcut kanıtların gözden geçirilmesi, çeşitli örnek türlerinde (endometriyum, kan, idrar, dışkı vb.) çoklu-omik yaklaşımlardan elde edilen potansiyel biyobelirteçleri vurgulamaktadır.
- Belirli aday biyobelirteçler arasında STEAP1, TOMM20, GLT8D2, NME5, hsa_circ_008959/hsa-miR-124-3p/SLC15A4 + VAS skoru, miR-92a-3p, Weissella confusa ve Lactobacillus zeae bulunmaktadır.
- Umut verici sonuçlara rağmen, bu biyobelirteçler harici doğrulama eksikliği, standartlaştırılmış metodolojilerin olmaması ve büyük çok merkezli çalışmaların yetersizliği nedeniyle henüz rutin klinik uygulamaya hazır değildir.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Özet (abstract)
Adenomyosis remains challenging to diagnose due to its unclear pathogenesis and clinical overlap with conditions such as endometriosis and uterine fibroids. While non-invasive imaging techniques like transvaginal ultrasound and magnetic resonance imaging have improved adenomyosis detection, histopathological examination remains the gold standard. As this typically requires hysterectomy, it limits fertility-preserving diagnostic options. Therefore, the search for potential biomarkers is essential to improve the diagnosis of adenomyosis. This review summarises current evidence on genomic, transcriptomic, proteomic, metabolomic and microbiome biomarkers identified using conventional molecular techniques and high-throughput multi-omics approaches in eutopic endometrium, blood, urine, faeces, cervicovaginal lavage and vaginal swab samples with potential clinical applicability, enhancing diagnostic accuracy, and enabling early detection and monitoring. In addition, describing adenomyosis biomarkers may enhance the understanding of adenomyosis pathogenesis and help identify new therapeutic approaches. Although numerous candidate biomarkers have shown promising results (e.g. STEAP1, TOMM20, GLT8D2, and NME5, hsa_circ_008959/hsa-miR-124-3p/SLC15A4 + VAS score, miR-92a-3p or Weissella confusa, and Lactobacillus zeae), the current evidence remains insufficient for their implementation in routine clinical practice owing to the lack of external validation, standardised methodologies, and large multicentre studies.
Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. EBioMedicine, 2026 · DOI ↗
Ücretsiz hesapla devam et
Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.
Web'de ücretsiz devam etGoogle ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.
Telefonda:
Alan: Üreme Tıbbı
Reproductive MedicineMedicine