· 2014
Habeas Viscus: Irkselleştirici Düzenekler, Biyo-politika ve İnsanlığa İlişkin Siyah Feminist Teoriler
Habeas Viscus: Racializing Assemblages, Biopolitics, and Black Feminist Theories of the Human
- 1.987atıf
- 2014yıl
Kısa özet
Bu çalışma, ırkın insanları tam insanlar, tam insan olmayanlar ve insan olmayanlar olarak sınıflandıran sosyopolitik süreçler olduğunu ve siyasi hiyerarşileri fiziksel bedenlere dayandırdığını savunan "ırkselleştirici düzenekler" kavramını ortaya koymaktadır.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Ana noktalar
- İnsanları ırka göre sınıflandıran sosyopolitik süreçler olarak "ırkselleştirici düzenekler" kavramını tanıtır.
- Irkın, kesinlikle biyolojik olmasa da, siyasi hiyerarşileri yerleştirmek için sıklıkla fiziksel bedeni kullandığını savunur.
- İnsanlığın beyaz, Batılı erkeklerle özdeşleştirilmesine karşı çıkmak için Spillers ve Wynter'ın Siyah feminist teorilerinden yararlanır.
- Agamben ve Foucault'nun biyo-politika söyleminin, insanlığın inşasında ırkın önemini küçümsediğini iddia eder.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Özet (abstract)
Habeas Viscus focuses attention on the centrality of race to notions of the human. Alexander G. Weheliye develops a theory of "racializing assemblages," taking race as a set of sociopolitical processes that discipline humanity into full humans, not-quite-humans, and nonhumans. This disciplining, while not biological per se, frequently depends on anchoring political hierarchies in human flesh. The work of the black feminist scholars Hortense Spillers and Sylvia Wynter is vital to Weheliye's argument. Particularly significant are their contributions to the intellectual project of black studies vis-à-vis racialization and the category of the human in western modernity. Wynter and Spillers configure black studies as an endeavor to disrupt the governing conception of humanity as synonymous with white, western man. Weheliye posits black feminist theories of modern humanity as useful correctives to the "bare life and biopolitics discourse" exemplified by the works of Giorgio Agamben and Michel Foucault, which, Weheliye contends, vastly underestimate the conceptual and political significance of race in constructions of the human. Habeas Viscus reveals the pressing need to make the insights of black studies and black feminism foundational to the study of modern humanity
Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır., 2014 · DOI ↗
Ücretsiz hesapla devam et
Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.
Web'de ücretsiz devam etGoogle ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.
Telefonda:
Alan: Felsefe
PhilosophyArts and Humanities