PofoliaPofolia ile paylaşıldı

Religions· 2026Q1

Kutsal Alan Olarak Kadın Bedeni: Geç Orta Çağ Kastilyası'nda Maddiyat ve Kutsallık

The Female Body as Sacred Space: Materiality and Sanctity in Late Medieval Castile

Yonsoo Kim

Kısa özet

Geç Orta Çağ Kastilyası'ndaki kutsal kadınlar (özellikle María de Ajofrín, María de Santo Domingo ve Juana de la Cruz), yalnızca geleneksel dini mekanlara dayanmak yerine, bedenleşmiş adanmışlık pratikleri aracılığıyla kutsal alanlar yarattılar.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Ana noktalar

  • Geç Orta Çağ Kastilyası'ndaki kutsal kadınlar, bedenleşmiş adanmışlık pratikleri aracılığıyla aktif olarak kutsal alanlar ürettiler.
  • Kadın kutsal bedeni, ilahi varlığa aracılık ederek, adanmayı yapılandırarak, dini otoriteyi maddileştirerek ve topluluk katılımını teşvik ederek kutsal alan olarak işlev gördü.
  • Çalışma, bedenin çevresini kutsallaştırması ile bedenin kendisinin kutsal alan oluşturması arasındaki ayrımı yaparak, ikincisini savunmaktadır.
  • Mimari biçimlerden ziyade yetiştirme, aktarım ve uygulama gibi operasyonlarla tanımlanan üç kutsal mekansal üretim biçimi (kapanım, eşik ve sahne) belirlendi.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Özet (abstract)

This article examines how the female body functioned as sacred space in the lives of three late medieval Castilian santas vivas: María de Ajofrín, María de Santo Domingo, and Juana de la Cruz. Existing scholarship has located sacred space primarily within churches, monasteries, shrines, and pilgrimage sites; this study contends that holy women also generated sacred environments through embodied devotional practice. Drawing on hagiographical texts, visionary narratives, and sermons, it demonstrates that the female holy body constituted sacred space by mediating divine presence, structuring devotional practice, materializing religious authority, and fostering communal participation. The argument separates two claims often conflated in this scholarship: that holy women sacralized the environments surrounding them, and that their bodies were themselves the sacred space produced. Taking the body as the accumulated deposit of its own habitual actions, the article defends the second claim. The comparative analysis identifies three modalities of sacred spatial production—enclosure, threshold, and stage—each defined by the operations producing it in place of any architectural form, and each describable processually as cultivation, transmission, and enactment. All three modalities operate in all three lives, and the points at which they strain against one another disclose the shared spatial logic by which religious authority was materially embodied and socially recognized. Sacred space in late medieval Castile, the article concludes, constitutes an embodied, relational, and performative process, irreducible to architectural or geographical category alone. Conceptualizing the female body as sacred space in this way offers a new framework for interpreting female sanctity, religious authority, and material religion in medieval Christianity.

Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Religions, 2026 · DOI ↗

ÇıkarımlarPremium
Makaleye SorÜcretsiz hesapla

Ücretsiz hesapla devam et

Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.

Web'de ücretsiz devam et

Google ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.

Telefonda:

Alan: Din Çalışmaları

Religious studiesArts and Humanities