Advances in Archaeological Practice· 2026Q1
Yavaş, Dijital, Sürükleyici, Erişilebilir: Kapsayıcı Arkeolojik Uygulamalar İçin Bir Crip Çalışmaları Merkezli Çerçeve
Slow, Digital, Immersive, Accessible: A Crip Studies–Centered Framework for Inclusive Archaeological Practice
- 0atıf
- Q1SCImago
- 2026yıl
Kısa özet
Yeni bir dört sütunlu çerçeve (Yavaş, Dijital, Sürükleyici, Erişilebilir), arkeolojik uygulamaları kapsayıcı katılımı ve disipliner bilgiyi genişletmek için konaklamanın ötesine geçen erişilebilirlik merkezli tasarıma odaklanarak yeniden tanımlıyor.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Ana noktalar
- Arkeolojik uygulamalar, disipliner normlardan farklı bedenlere, zihinlere veya yaşam koşullarına sahip uygulayıcıları tarihsel olarak dışlamıştır.
- 'Homo archaeologus' arketipi, bedensel, nörotipik ve cinsiyet kimliği normlarını güçlendiren bir kapı bekçisi mekanizması olarak işlev görür.
- Kapsayıcı arkeolojik uygulamalar için dört sütunlu bir çerçeve (Yavaş, Dijital, Sürükleyici, Erişilebilir) önerilmektedir.
- Erişilebilirlik, isteğe bağlı bir geliştirme değil, tüm uygulayıcılara fayda sağlayan ve marjinalize edilmiş sesleri merkez alan temel bir metodoloji olarak yeniden çerçevelenmektedir.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Özet (abstract)
Abstract Archaeological practice has historically privileged fieldwork-intensive methodologies that systematically exclude practitioners whose bodies, minds, or life circumstances diverge from disciplinary norms. Drawing on crip theory and intersectional disability studies, this article uses the Homo archaeologus archetype—an often idealized archaeologist characterized by able-bodiedness, neurotypicality, cisgender identity, and physical presence in the field—which functions as both professional stereotype and gatekeeping mechanism. I argue that moving beyond accommodation-based approaches toward accessibility-centered design transforms not only who can participate in archaeology but what the discipline can know. This article proposes a four-pillar framework for inclusive archaeological practice: (1) Slow , restructuring temporal rhythms to prioritize deliberation over efficiency; (2) Digital , integrating computational methods as core archaeology rather than post-fieldwork analysis; (3) Immersive , employing technologies such as photogrammetry and virtual reality (VR) to multiply modes of engagement with archaeological contexts; and (4) Accessible , designing projects from the outset for diverse participation rather than retrofitting accommodations afterward. Through case studies from archaeological projects, I show that these pillars, in one form or another, are already operational in contemporary practice and that recognizing marginalized practitioners as methodological innovators—rather than problems requiring accommodation—strengthens archaeological rigor while expanding epistemic possibilities. This framework reframes accessibility not as an optional enhancement but as a fundamental methodology that benefits all practitioners while centering those historically excluded from disciplinary legitimacy.
Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Advances in Archaeological Practice, 2026 · DOI ↗
Ücretsiz hesapla devam et
Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.
Web'de ücretsiz devam etGoogle ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.
Telefonda:
Alan: Antropoloji
AnthropologySocial Sciences