PofoliaPofolia ile paylaşıldı

Journal of Religious History· 2026Q2

Sri Lanka yıllıkları, Çinli hacılar ve erken Budist coğrafyasının inşasında metinlerin on dokuzuncu yüzyıl hiyerarşisi

Sri Lankan chronicles, Chinese pilgrims and the nineteenth‐century hierarchy of texts in the construction of early Buddhist geography*

Bhadrajee S. Hewage

Kısa özet

On dokuzuncu yüzyıl bilginleri, erken Budist coğrafyasını, mekansal yeniden yapılandırma için Çinli hacı anlatılarını Sri Lanka yıllılıkları üzerine önceliklendirerek inşa etmişlerdir.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Ana noktalar

  • 19. yüzyıl bilginleri, erken Budist coğrafyasını yeniden yapılandırmak için Sri Lanka yıllılıkları yerine Çinli hacı anlatılarını (Faxian, Xuanzang) tercih etmişlerdir.
  • Çin seyahatnameleri mekansal yeniden yapılandırma için birincil kaynaklar olarak ele alınırken, Sri Lanka yıllılıkları kronoloji ve tarihsel doğrulama ile sınırlandırılmıştır.
  • Arkeoloji, özellikle Alexander Cunningham'ın çalışmaları, gezginlerin mekansal otoritesi ile yıllılıkların kronolojik otoritesi arasında aracılık yapmıştır.
  • Bu metinsel hiyerarşi, Avrupalı yeniden yapılandırmaları etkilemiş ve Asya'daki Budist tarihsel imgelemeyi ve hac uygulamalarını yeniden şekillendirmiştir.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Özet (abstract)

This article examines how nineteenth‐century scholars reconstructed the geography of early Buddhism through a historically contingent hierarchy of texts that privileged Chinese monastic travelogues over Sri Lankan Buddhist chronicles. Focusing on the relationship between the Pāli vaṃsa literature—especially the Dīpavaṃsa and Mahāvaṃsa —and Chinese pilgrimage accounts attributed to Faxian and Xuanzang, it argues that European Orientalists, Sinologists and archaeologists assigned distinct epistemic functions to these sources. Chinese travelogues were treated as primary authorities for spatial reconstruction, while Sri Lankan chronicles were confined largely to chronology and historical validation. Through analysis of translators and archaeologists—especially Alexander Cunningham—it shows how chronicles became indispensable for dating Aśoka and the Buddha yet remained marginal in geographical reasoning. The hierarchy operated pragmatically: time belonged to chronicles, space to travellers and archaeology mediated between them. It further traces the afterlives of this structure, showing how European reconstructions reshaped Buddhist historical imagination and pilgrimage across Asia. By foregrounding textual hierarchy, the study argues that Buddhist geography was assembled through selective authority rather than simply discovered.

Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Journal of Religious History, 2026 · DOI ↗

ÇıkarımlarPremium
Makaleye SorÜcretsiz hesapla

Ücretsiz hesapla devam et

Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.

Web'de ücretsiz devam et

Google ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.

Telefonda:

Alan: Din Çalışmaları

Religious studiesArts and Humanities