Diagnostics· 2026Q2· Derleme
Kronik Mesleki Stres ve Bağışıklık-İnflamatuar Düzensizlik: Mekanizmalar, Klinik Sonuçlar, Biyobelirteçler ve Meslek Hekimliği İçin Çıkarımlar
Chronic Occupational Stress and Immune–Inflammatory Dysregulation: Mechanisms, Clinical Consequences, Biomarkers and Implications for Occupational Medicine
- 0atıf
- Q2SCImago
- 2026yıl
Kısa özet
İleriye dönük mesleki kanıtlar, olumsuz çalışma koşulları ile inflamasyon arasında zayıf ve heterojen bir bağlantı göstermektedir; IL-6 en net sinyaldir, ancak mesleki stres için rutin biyobelirteç bazlı tanı henüz desteklenmemektedir.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Ana noktalar
- İleriye dönük mesleki kanıtlar, olumsuz psikososyal çalışma koşulları ile inflamatuar aktivite arasında zayıf ve heterojen bir ilişki olduğunu göstermektedir; IL-6 en net sinyali sunmaktadır.
- Mekanizmaya yönelik çalışmalar HPA ekseni düzensizliğini, sempatik sinyal iletimini ve sitokin yanıtlarını ima etmektedir, ancak bu kanıtların çoğu mesleki olmayan modellerden türetilmiştir.
- Mesleki stres en güçlü şekilde kardiyovasküler ve metabolik sonuçlarla ilişkilidir; depresif belirtilerle tekrarlayan ilişkiler mevcuttur.
- Aday biyobelirteçler (CRP, IL-6, tükürük/saç kortizolü) araştırma odaklıdır ve rutin tanı veya gözetim için yeterli mesleki stres özgüllüğünden yoksundur.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Özet (abstract)
Chronic occupational stress is associated with adverse cardiovascular, metabolic, and mental-health outcomes, but the biological evidence linking workplace exposures to immune–inflammatory dysregulation varies in directness and clinical relevance. This narrative review distinguishes findings demonstrated directly in occupational populations from mechanisms extrapolated from general psychological-stress, experimental, and preclinical models, and evaluates the potential utility of candidate biomarkers in occupational health. Prospective occupational evidence supports a weak and heterogeneous association between adverse psychosocial working conditions and inflammatory activity, with the clearest signal reported for IL-6. Mechanistic studies implicate hypothalamic–pituitary–adrenal axis dysregulation, altered sympathetic signaling, reduced glucocorticoid sensitivity, NF-κB-related transcription, cytokine responses, immune-cell alterations, oxidative stress, and stress-responsive gene regulation; however, much of this evidence derives from non-occupational models and primarily supports biological plausibility. Occupational epidemiological evidence is strongest for cardiovascular and selected metabolic outcomes, while associations with depressive symptoms and psychological distress are recurrent but remain limited by concerns regarding causal inference. Evidence linking occupational stress specifically to autoimmune and skeletal outcomes remains comparatively indirect. C-reactive protein, IL-6, salivary cortisol, and hair cortisol remain research-oriented measures because none has demonstrated sufficient occupational-stress specificity, validated diagnostic accuracy, clinically actionable thresholds, or incremental predictive value beyond established psychosocial and clinical assessment. Routine biomarker-based diagnosis or surveillance is therefore not currently supported. Future research should prioritize repeated assessment of occupational exposures and biomarkers, temporally appropriate mediation analyses, independent replication, and external validation before biological monitoring can inform routine occupational-health practice.
Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Diagnostics, 2026 · DOI ↗
Ücretsiz hesapla devam et
Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.
Web'de ücretsiz devam etGoogle ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.
Telefonda:
Alan: Davranışsal Sinirbilim
Behavioral NeuroscienceNeuroscience