PofoliaPofolia ile paylaşıldı

International Journal of Molecular Sciences· 2026Q1

Acrolein, İnsan Bağışıklık Hücreleri İçin Glioksal'den 30 Kat Daha Toksik

Comparative Effects of Acrolein and Glyoxal on Redox Homeostasis, Antioxidant Defense and Membrane Properties in Human Peripheral Blood Mononuclear Cells: An In Vitro Study

Michal A. Kopera, Malgorzata Adamkiewicz, Joanna Bernasinska-Slomczewska, Anna Pieniążek

Kısa özet

Acrolein (ACR), insan periferik kan mononükleer hücreleri (PBMC'ler) için glioksalden (GO) 30 kattan fazla toksiktir; glutatyon ve antioksidan enzimlerin tükenmesinde ve daha derin oksidatif stres oluşumunda daha büyük etkilere neden olur.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Ana noktalar

  • Acrolein (ACR), insan PBMC'leri için glioksalden (GO) 30 kattan fazla toksiktir.
  • Hem ACR hem de GO, membran akışkanlığını ve ROS/RNS birikimini artırır.
  • Daha yüksek dozlarda, her iki toksin de glutatyon ve enzimatik olmayan antioksidan kapasiteyi tüketir.
  • ACR ve GO, antioksidan enzim aktivitesini (CAT, GPx) ve protein ekspresyonunu (CAT, SOD1) baskılar.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Özet (abstract)

Acrolein (ACR) and glyoxal (GO) are highly reactive carbonyls originating from endogenous metabolism, environmental pollution, and thermal food processing. This study compares the toxic mechanisms and redox effects of a 24 h exposure to ACR (30, 60, 90 µM) and GO (2, 5, 10 mM) in PBMCs. We assessed cell viability, lipid membrane fluidity, reactive oxygen/nitrogen species (ROS/RNS), free protein functional groups, reduced glutathione (GSH), non-enzymatic antioxidant capacity (NEAC), antioxidant enzyme activity (CAT, GPx), and protein expression levels (CAT, SOD1). Both aldehydes reduced viability in a concentration-dependent manner (ACR was over 30-fold more toxic than GO based on viability curves). These toxins increased membrane fluidity near the surface, while GO also altered the hydrophobic core. Both triggered a profound accumulation of ROS/RNS. At specific dose thresholds (ACR ≥ 60 µM; GO ≥ 5 mM), both toxins depleted GSH and NEAC, decreased protein thiol/amino groups, and suppressed CAT/GPx catalytic activity and CAT/SOD1 protein expression. In conclusion, ACR emerged as a markedly more potent inducer of oxidative stress and antioxidant failure than GO in PBMCs, disrupting both non-enzymatic (GSH, NEAC) and enzymatic (CAT, GPx, SOD1) defenses. These results support prioritizing ACR in exposure risk assessments and developing biomarkers of carbonyl-induced immune dysfunction.

Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. International Journal of Molecular Sciences, 2026 · DOI ↗

ÇıkarımlarPremium
Makaleye SorÜcretsiz hesapla

Ücretsiz hesapla devam et

Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.

Web'de ücretsiz devam et

Google ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.

Telefonda:

Alan: Klinik Biyokimya

Clinical BiochemistryBiochemistry, Genetics and Molecular Biology