PofoliaPofolia ile paylaşıldı

Perspectives on Politics· 2026Q1

Demokrasi–Karbonsuzlaştırma İkilemi: İklim Meclisleri Bir Kaçış Yolu Sağlayabilir mi?

The Democracy–Decarbonization Dilemma: Can Climate Assemblies Provide an Escape Route?

Fergus Green, Michele Zadra

Kısa özet

İklim meclisleri (demokratik mini-kamuoyları) kamuoyu tutumlarını demokrasi ve iklim politikası konusunda etkileyebilir, ancak "demokrasi–karbonsuzlaştırma ikilemini" tek başlarına aşmak için yetersizdir.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Ana noktalar

  • Hızlı karbonsuzlaştırma bir ikilemle karşı karşıyadır: demokrasiler sistemik değişim için elverişli değildir, ancak politikayı demokrasiden izole etmek otoriterliğe yol açabilir.
  • İklim meclisleri (demokratik mini-kamuoyları), katılımcıların demokrasi ve iklim politikasına yönelik tutumlarını etkileyebilir.
  • İyi tanıtımı yapılan iklim meclisleri bile, gerekli bilgi, tutum ve davranışlardaki yaygın değişimleri tek başlarına sağlamak için yeterli olmayacaktır.
  • İklim meclislerinin kullanımının ve müzakereci sistemler içindeki kurumsallaşmasının genişletilmesi, tamamlayıcı demokratik reformlarla birlikte önerilmektedir.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Özet (abstract)

Meeting the goals of the Paris Agreement on climate change demands rapid and systemic economic transformation. Yet, contemporary democracies seem tragically ill-suited to this task. Proposals to insulate climate policy making from democratic control—for instance, through delegation to expert bodies—seem likely to fuel the rise of authoritarian populists, which is already eroding democratic norms and institutions. Deepening democratic engagement with the process of decarbonization may provide an escape route from this apparent “democracy–decarbonization dilemma.” In this vein, there has recently been much enthusiasm for climate assemblies. Such processes can have profound effects on their participants. But can they influence attitudes to democracy and support for ambitious climate policy among the wider public? We conduct a narrative review of the theoretical and empirical literature on democratic mini-publics (DMPs) to answer this question and critically reflect on our findings. We find that DMPs can influence the wider public’s attitudes toward democratic institutions and public policy to some extent. Yet, DMPs alone—even if well publicized—seem unlikely to be sufficient to stimulate the widespread shifts in knowledge, capacities, attitudes and behavior necessary to escape the democracy–decarbonization dilemma. We propose expanding the use, institutionalization, and orientation of DMPs—so that they become a widely recognized and routinized feature of deliberative systems, interacting with both governments and the wider citizenry—while advancing complementary democratic reform initiatives.

Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Perspectives on Politics, 2026 · DOI ↗

ÇıkarımlarPremium
Makaleye SorÜcretsiz hesapla

Ücretsiz hesapla devam et

Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.

Web'de ücretsiz devam et

Google ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.

Telefonda:

Alan: Sosyoloji ve Siyaset Bilimi

Sociology and Political ScienceSocial Sciences