Journal of the American Society of Nephrology· 2017Q1
Antikor Aracılı Reddedilme: Böbrek Allogreft Alıcılarında Önceden Var Olan ve De Novo Verici Özgü Antikorlar
Antibody-Mediated Rejection Due to Preexisting versus De Novo Donor-Specific Antibodies in Kidney Allograft Recipients
- 251atıf
- Q1SCImago
- 2017yıl
Kısa özet
Reddedilme sırasında de novo verici özgü antikorlara (DSA) sahip böbrek nakli alıcıları, benzer C4d birikimi ve peritübüler kapillarit varlığına rağmen, önceden var olan DSA'ya sahip olanlara göre daha kötü greft sağkalımı (%8 yılda %34) göstermiştir.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Ana noktalar
- De novo DSA ABMR, önceden var olan DSA ABMR'ye kıyasla artmış proteinüri ve transplant glomerülopatisi göstermiştir.
- Gen ifadesi farklılık göstermiştir; de novo DSA ABMR'de artmış IFNγ ve NK/T hücre transkriptleri, azalmış AKI transkriptleri görülmüştür.
- Reddedilme sonrası 8 yıllık greft sağkalımı, de novo DSA ABMR (%34) için önceden var olan DSA ABMR'ye (%63) göre anlamlı derecede daha düşüktü.
- Allogreft kaybı için bağımsız risk faktörleri arasında de novo DSA ABMR, düşük eGFR, yüksek proteinüri ve transplant glomerülopatisi yer almıştır.
Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.
Özet (abstract)
Antibody-mediated rejection (ABMR) can occur in patients with preexisting anti-HLA donor-specific antibodies (DSA) or in patients who develop de novo DSA. However, how these processes compare in terms of allograft injury and outcome has not been addressed. From a cohort of 771 kidney biopsy specimens from two North American and five European centers, we performed a systematic assessment of clinical and biologic parameters, histopathology, circulating DSA, and allograft gene expression for all patients with ABMR ( n =205). Overall, 103 (50%) patients had preexisting DSA and 102 (50%) had de novo DSA. Compared with patients with preexisting DSA ABMR, patients with de novo DSA ABMR displayed increased proteinuria, more transplant glomerulopathy lesions, and lower glomerulitis, but similar levels of peritubular capillaritis and C4d deposition. De novo DSA ABMR was characterized by increased expression of IFN γ -inducible, natural killer cell, and T cell transcripts, but less expression of AKI transcripts compared with preexisting DSA ABMR. The preexisting DSA ABMR had superior graft survival compared with the de novo DSA ABMR (63% versus 34% at 8 years after rejection, respectively; P <0.001). After adjusting for clinical, histologic, and immunologic characteristics and treatment, we identified de novo DSA ABMR (hazard ratio [HR], 1.82 compared with preexisting DSA ABMR; 95% confidence interval [95% CI], 1.07 to 3.08; P =0.03); low eGFR (<30 ml/min per 1.73 m 2 ) at diagnosis (HR, 3.27; 95% CI, 1.48 to 7.23; P <0.001); ≥0.30 g/g urine protein-to-creatinine ratio (HR, 2.44; 95% CI, 1.47 to 4.09; P <0.001); and presence of cg lesions (HR, 2.25; 95% CI, 1.34 to 3.79; P =0.002) as the main independent determinants of allograft loss. Our findings support the transplant of kidneys into highly sensitized patients and should encourage efforts to monitor patients for de novo DSA.
Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Journal of the American Society of Nephrology, 2017 · DOI ↗
Ücretsiz hesapla devam et
Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.
Web'de ücretsiz devam etGoogle ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.
Telefonda:
Alan: Transplantasyon (Organ Nakli)
TransplantationMedicine