Religious Leadership in Turkey

Abstract

Bu çalışma, “Türkiye’de Dinî Liderlik” kitabının tanıtım ve tahlilini amaçlamaktadır. Eser, Türkiye’de dinî otorite ve liderlik biçimlerinin Cumhuriyet sonrası dönüşümünü tarihsel ve sosyolojik bir çerçevede incelemektedir. Yazar Mehmet Ali Büyükkara, hilafetin kaldırılması ve modern ulus devletin kurulmasıyla birlikte geleneksel dinî otorite yapılarının önemli ölçüde değiştiğini; bu süreçte resmî kurumlar, cemaatler, entelektüel liderlikler ve gayr-ı sünnî topluluklar üzerinden farklı dinî liderlik tiplerinin ortaya çıktığını ortaya koymaktadır. Eserde öncelikle resmî dinî otoritenin temsilcileri olan Diyanet İşleri Başkanlığı ve ilahiyat fakülteleri ele alınarak devletin din alanını kontrol etme ve yönlendirme politikaları analiz edilmektedir. Ardından yazar, medreseler ve tarikatlar gibi geleneksel dinî otorite merkezlerinin Cumhuriyet döneminde resmî statülerini kaybetmelerine rağmen toplumsal etkilerini sürdürdükleri göstermektedir. Bu bağlamda özellikle Said Nursî ve Süleyman Hilmi Tunahan gibi karizmatik liderler etrafında şekillenen bazı sivil cemaatlerin modern şehirleşme ve toplumsal dönüşüm süreçlerinde yeni örgütlenme biçimleri geliştirdiğine temas etmektedir. Kitap ayrıca siyasal liderlik taleplerini inceleyerek Necmettin Erbakan öncülüğündeki Millî Görüş Hareketi ile hilafet talebini savunan Hizbü't-Tahrir gibi oluşumların din–siyaset ilişkisine dair yaklaşımlarını ve süreç içinde geçirdikleri değişimleri de ele almaktadır. Son bölümde ise Caferilik, Alevilik-Bektaşilik ve Nusayrilik gibi gayr-ı sünnî toplulukların liderlik yapıları, cemaatsel kökleri, inanç ve değer özellikleriyle mevcut durumları incelenmektedir. Sonuç olarak eser, Türkiye’de dinî liderliğin tek merkezli bir yapıdan ziyade resmî kurumlar, cemaatler, entelektüeller ve mezhebi topluluklar arasında paylaşılan çok katmanlı bir otorite alanı olduğunu ortaya koymaktadır.

The authors' abstract, as published at the source. DergiPark (Istanbul University), 2026 · DOI ↗