PofoliaPofolia ile paylaşıldı

Journal of Asian Architecture and Building Engineering· 2026Q1

İlişkisel Denizler, Sınırlı Topraklar: Doğu Endonezya'da Baharat Adaları'nda Deniz Alanının Yeniden Çerçevelenmesi

Relational seas, bounded lands: reframing maritime space in the Spice Islands of eastern Indonesia

Yulia Nurliani Lukito, Mohammad Nanda Widyarta

Kısa özet

Sömürge öncesi Doğu Endonezya, sabit topraklardan ziyade hareketlilik ve diplomasiye dayanan deniz merkezli bir mekansal mantıkla organize edilmişti ve bu sistem sömürgeci toprak kontrolünün dayatılmasıyla yeniden şekillendi.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Ana noktalar

  • Sömürge öncesi Doğu Endonezya, hareketliliği ve değişimi vurgulayan deniz merkezli bir mekansal mantıkla yapılandırılmıştır.
  • Güç, sabit toprak sınırları yerine ittifak ve haraçtan oluşan akışkan ağlar aracılığıyla işlemiştir.
  • Sömürgeci güçler, kartografya, altyapı ve idari kontrol kullanarak bir toprak mantığı dayatmıştır.
  • Sömürgeci müdahaleler, dinamik deniz dünyalarını sabit, yönetilebilir birimlere dönüştürmüştür.

Yapay zekâ ile başlık ve abstract'tan üretildi; tam metin okunmaz.

Özet (abstract)

This article reconceptualizes the spatial history of the Indonesian archipelago by foregrounding the tension between indigenous maritime spatialities and colonial territorial regimes. It argues that pre-colonial Eastern Indonesia was structured through a sea-oriented spatial logic in which mobility, exchange, and diplomacy constituted authority. Rather than bounded territories, power operated through fluid networks of alliance, tribute, and ritual, approximating a maritime adaptation of the mandala polity. This relational order was progressively reconfigured through colonial intervention, as European powers imposed a territorial logic grounded in cartography, infrastructure intervention, and administrative control. Colonial spatial practices – ranging from the delineation of fortified enclaves to the codification of spice-producing zones – transformed dynamic maritime worlds into fixed and governable units. These interventions not only restructured political authority but also materialized new spatial orders through infrastructure and space reorganization. By bridging critical spatial theory and built form, this study demonstrates that the making of Indonesia’s spatial order was not a linear transition toward modern territoriality, but a contested process shaped by the interaction between enduring indigenous spatial systems and imposed colonial frameworks.

Yazarların özeti; kaynağından alınmıştır. Journal of Asian Architecture and Building Engineering, 2026 · DOI ↗

ÇıkarımlarPremium
Makaleye SorÜcretsiz hesapla

Ücretsiz hesapla devam et

Makaleye Sor ile bu makaleye günde 3 soru ücretsiz; makaleyi kaydet, kaynakçasını al, ilgi alanına göre her gün yeni özetler. Çıkarımlar Premium.

Web'de ücretsiz devam et

Google ya da Apple hesabınla giriş; kart istemez. Bu makaleye geri dönersin.

Telefonda:

Alan: Antropoloji

AnthropologySocial Sciences